Dr.TNR’s Four Long Poems of Bharati -Comments by Dr.T.R.Suresh

 

நெடுங்கவிகள் நான்கு

மஹாகவி பாரதியார்

Four Long Poems of Bharati

சேக்கிழார் அடிப்பொடி

முதுமுனைவர் T N ராமச்சந்திரன்

                                                                                  குறிப்புரை

மரு.த.ரா.சுரேஷ்

       முதலுரை

          ‘சீர் அவிரும் சுடர்மீனொடு வானத்துத் திங்களையும் சமைத்தே ஓர் அழகாக விழுங்கிடும் உள்ளமும், அங்ஙனம் உண்டதைக் கவிதைக் கனலாக உமிழும் வல்லபமும் படைத்தவன் எவனோ அவனே கவிஞன்’— சொன்னவர் இவர்தான். ஏனையோர் வெறும் பாடலாசிரியர்கள்.

கவிதை என்பது நற்பொருளும் சொற்செறிவும் யாப்பமைதியும் ஒலியின்பமும் தன்னில் கொண்டிருக்க வேண்டும். வசன வரிகளை உடைத்து அளவு குறைத்து அத்துண்டுகளை ஒன்றன் கீழ் ஒன்றாக அடுக்கி வைப்பது கவிதையாகாது.  இக்கண்கொண்டு நோக்கின் இன்றைய ‘கவிதை’களில் நூற்றுக்கொன்று தேறுவதும் அரிது. தமிழின் சீரழிந்த இன்றைய நிலை இது!

“யாருடைய கவிதையில் கற்பனை சக்தியும் கவிதை இன்பமும் உலகில் வற்றாத லீலைகளும் ஆழ்ந்த அத்யாத்ம அனுபவமும் வாழ்வின் சிக்கல்களுக்குச் சமாதானமும் தென்படுகின்றதோ அவனே மஹாகவியாவான்” என்று பாரதியை மஹாகவியாகப் போற்றிய         ந. பிச்சமூர்த்தி கூறியுள்ளார்.

“ஒரு கவிஞன் தனது கவிதையின் மூலத்தையே நமக்கு உணர்த்திவிட முடியுமா என்பது சந்தேகம்.  ஏனெனில், கவிதையில் கவிஞன் நமக்கு வழங்குவதெல்லாம் சிருஷ்டி பரவசத்தின் கணநேரக் களிமயக்கில், தனது உள்ளொளியில் அவன் கண்ட திருக்காட்சியின் தித்திப்பைப் பற்றிய சேதியே தவிர, அந்தக் காட்சியையே அவன் நமக்கு வழங்கி விடுவதில்லை.  ஏனெனில் அது அவனுக்கே மறந்துவிட்ட ஒரு கனவு.  எனவே, கவியின் மூலஸ்தானத்தை ஒரு விமர்சகன் போய் எட்டிப் பார்த்துவிட முடியும் என்பது நடவாத காரியம்.”  இதை இவர் சொல்லி ஆண்டுகள் நாற்பதுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன!

விமர்சகன் மட்டுமல்ல, மொழிமாற்றம் செய்பவர் நிலையும் அதேதான்!

கவிதையிலே கவிதைதான் இருக்கும்.  ரஸனை என்பதோ கவி உள்ளத்தில் இருப்பது.  “உன்னிடம் கவிதை இல்லையென்றால் நீ எங்குமே கவிதையைக் காண வியலாது” என்பது இவர்தம் ஞானபிதா கவிஞர் திருலோக சீதாராமின் கூற்று.  இஃது உலகெங்கும் இலக்கிய அறிஞர்கள் ஒப்புரைத்தது.  இவரிடம் கவியுளம் விளங்குகின்றது.  அதனால்தான் இவர் மஹாகவியின் கவியுளத்தை உணரும் பேறு பெற்று விளங்குகின்றார்.

“பாரதி எனக்குப் புரியவில்லை” என்ற தலைப்பில் மஹாகவி நூற்றாண்டு விழாவொன்றில் முப்பதாண்டுகட்கு முன் இவர் பேசினார்.  அவர் புரியவில்லை என்று வினாக்களுக்கு விடையிறுப்பவர் இன்றுவரை இல்லை.  “ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காண்கிலார்” என்பது மஹாகவியே கூறிவிட்ட நிதர்சனம்.  சாக்ரடீஸ் கூறியது போல, இவரும் ‘புரியவில்லை” என்று மன்றிடை மொழிந்து விட்டார்.  ஏனையோர் அவ்வுண்மையை வெளிப்படையாகக் கூறவுமில்லை; ஏன், தாம் புரிந்து கொள்ளாததை உணரவும் கூட இல்லை!

“சங்கத் தமிழ்தான் புரியாதது; இக்காலத் தமிழ் ஒன்றுமேயில்லை” என்போரைத் திணறடிப்பது மஹாகவியின் ‘எளிய’ தமிழ்.  மஹாகவி பாடல்களை அறிந்துணர்ந்து அதிசயித்து அனுபவிக்க தக்க வழிகாட்டி வேண்டும்.  இன்றேல் நாம் திக்குத் தெரியாத காட்டில் பொருள் தேடித் தேடி இளைப்போமே!

மஹாகவிக்குப் பாங்கான, கவியுளம் காட்டும், உட்பொருள் வெளிப்படுத்தும் உரை இல்லை.  ஆயின் தம் மொழிபெயர்ப்பால் இவர் அதைப் பெருமளவு நிறைவேற்றியுள்ளார்.  மேலும், மூலமொழி அறியாதோர் (இக்காலத் ‘தமிழர்’-இல் பெரும் எண்ணிக்கையினர் அப்படித்தான்!) மஹாகவியின் கவிதையின்பத்தை நுகர இவர் மொழிபெயர்ப்பு பெரிதும் உதவுகின்றது.

          பாழையும் ஊழையும் பண்ணில் பிசைந்து தந்துள்ளான் மஹாகவி.  (அமர கவிஞர்களை ஒருமையில் அழைப்பது தமிழ் வழக்கம்.  ‘அவர், இவர்’ என்றழைத்தால் அமரத்துவம் இன்னும் எய்தவில்லை என்பதம் பெருமளவு  உறுதி!)  தமிழ்க் கவியுலகில், ஏன் உலக இலக்கியத்தில், தனக்கேயுரிய தனியிடம் பெற்றுத் திகழ்பவன் மஹாகவி— இந்நூலாசிரியரின் ஞானகுருவுக்கு ஞானபிதா.  மஹாகவியின் முப்பெரும் பாடல்களோடு முதல் வணக்கத்துக்கு என்றுமே உரிய வேழமுகத்தோன் பற்றிய விநாயகர் நான்மணி மாலையையும் சேர்த்து ஆங்கிலத்தில் இவர் ஆக்கித் தந்திருப்பதே நம்முன் இன்றுள்ள இந்நூல்.

பொதுவாக அனைவரும் புரிந்து கொண்டிருக்கின்ற முறையில் நான் ஓர் எழுத்தாளனாகவோ திறனாய்வாளனாகவோ இல்லாமல், இந்நூலைப் பன்முறை பன்னிப் பன்னிப் படித்துப் பார்த்துப் பதிப்பித்ததால் இதன் மீது காதல் கூர்ந்து களித்தவன் என்னும் நம்பிக்கையிலேதான் இது பற்றிப் பாராட்டுரை படிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது என்றே நான் கொள்கின்றேன்.

இப்பாராட்டுரை இவர்தம் ஆக்கத்தைத் துலக்கு முகமாகவே பெரிதும் அமைந்துள்ளது.

உலகின் தலைசிறந்த விஞ்ஞானி ஈசாக் நியூட்டன் (Isaac Newton) கூறியது போல, ‘உலகுக்கு நான் எப்படித் தெரிகின்றேனோ யான் அறியேன்.  ஆயின் எனக்குத் தெரிந்தவரை நான் இவ்வாறுதான்: கடற்கரையில் விளையாடும்போது இன்னும் சற்றே வழுவழுப்பான ஒரு கூழாங்கல்லையோ இன்னும் சற்றே அழகிதான ஒரு கிளிஞ்சலையோ கண்டெடுத்து உளமகிழும் சிறுவன் ஒருவன் போன்றே யான் உளேன்.  உண்மையெனும் பெருங்கடலோ நான் ஏதும் அறியக் கூடாமல் என் முன்னே விரிந்து பரந்திருக்கின்றது.’

இந்நூலிலுள்ள எண்ணற்ற முத்துக்களில், ரத்தினங்களில், மாணிக்கங்களில் எதை எடுப்பது?  எப்படிக் கோப்பது?

‘படிப்போர் பலர், பயில்வோர் சிலர்.  பயில்வோர் பலர், கற்போர் சிலர். கற்போர் பலர், அறிவோர் சிலர்.  அறிவோர் பலர், உணர்வோர் சிலர்.’  ஆங்கிலத்தில் இதைச் சொல்வதானால், ‘Many read, few study.  Many study, few learn.  Many learn, few understand.  Many understand, few realize.’  (சொன்னவன் நான்தான்!)  இந்நூலைப் படிப்போருக்கு இக்குறிப்புகள் உதவுமென்று நான் நம்புகின்றேன். குறைந்தபட்சம் இதில் நான் துய்த்த இன்பத்தை மற்றவரோடு பகிர்ந்து கொள்ளவாவது இக்குறிப்புகள் துணை நிற்கக்கூடும்.

தாதையின் நூல்களின் மீள்பதிப்பை மேற்கொள்ளும் பெரும்பேற்றை எய்துவோர் மிகச் சிலரே.  இவ்விஷயத்தில் எனக்கு நல்லூழ் முகிழ்த்த காரணம் என் முற்பிறப்பு நல்வினையும் பெரியோர்தம் நல்லாசியுமே என்பது என் உறுதி.

இம்மொழிபெயர்ப்பை மீண்டும் மீண்டும் பயிலும்போது மீண்டும் மீண்டும் எனையுற்ற விம்மிதமும், விஞ்சிய விஸ்மயமும் நான் விரித்துக் கூற வேண்டுவதில்லை.  என்னிலும் மீக்குயர்ந்த அறிஞரும் சான்றோரும் பலர் எனக்கு முன்னமே பன்முறை அதனை ஆற்றியுள்ளனர்.  இந்நூலின் கண்ணும் ஆங்காங்கே அது பதிவாகியுள்ளது.  எனக்கு இயன்றது, இப்பெரும் முயற்சியில் இறைத் தூண்டலால் இவரிடம் அமைந்துள்ள வீறார்ந்து எழுந்த துணிவையும் அருட்திறனையும் கண்டு அதிசயிப்பதே ஆகும்.

“ஒரு நூலானது ஓரிரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே தமிழ் நூற்பழக்கம் உள்ளோரும் உணர்ந்து கொள்ளுமாறு இருக்க வேண்டும்” என்பது பாஞ்சாலி சபதம் – முன்னுரை-இல் மஹாகவி கூறுவது.  ஆயின் அவர்தம் சொல்லாட்சியோ பன்முறை பொருள்தேட வேண்டுவது.  சொற்பொருள் தாண்டி கருத்துக் காண வேண்டின் உட்பொருள் உணர்த்தும் உரையாசிரியரின் உதவியின்றி நூலைக் காண்பது கடலைக் கையால் கடத்தல் போன்றது.

தமிழராய்ப் பிறந்தோர் தமிழ் அறிதல் சிறிது; தமிழ் உணர்தல் அரிது என்னும் பொதுநிலையில் ஆங்கிலம் அறிவோர் பலரெனும் நடைநிலையில் மொழிபெயர்ப்பு பொருளை ஒருவாறு காட்டும் எனும் நம்பிக்கை நியாயமானதுதான்.  அவ்வகையில் T N R என்று அன்பரும் அறிவரும் அகமகிழ்ந்து அழைக்கும் சேக்கிழார் அடிப்பொடி முதுமுனைவர் தி. ந. இராமச்சந்திரன் ஆற்றியிருக்கும் Four Long Poems of Bharati எனும் இம் மொழிபெயர்ப்பு நூல் மஹாகவி போற்றிகள் அனைவரும் வரவேற்றற்குரியது.

ஆயின் இவர் நடை, சொல்லாட்சி முதலியன ஆங்கிலப் பயிற்சி உடையோர்க்கும் பெருமுயற்சி வேண்டுவன. மேலும், இவர்தம் மொழிபெயர்ப்பின் சிறப்புகள் பலவற்றுள் காட்டுகள் சிலவற்றையேனும் முன்னிறுத்துவது மூலத்தையும் இவர் மொழிபெயர்ப்பையும் மஹாகவி பக்தர்கள் நன்கு அனுபவித்து இன்பு பெறுதலும் ஒன்றையொன்று இனிது உணர்தலும் இயலுமாறு செய்யும்.  குறிப்புரை எழுதும் இம்முயற்சி நான் தொடங்க இவையே முதற்காரணங்களாம்.

தமிழ்ப் பெரும்பயிற்சியோ மஹாகவி ஆய்வாளன் எனும் நற்றகுதியோ அற்றவன் எனும் நிலையில் எத்துணையும் திறனில்லாது ஈங்கு எத்தனித்தல் எங்ஙனம் சாலும் எனின்,

முதற்கண் இவர் புதல்வனாய்ப் பிறக்கும் பெரும்பேறு உறும்ஊழால் சிறுவயது முதலே மஹாகவி ஆக்கமும் பிறர்தரு நூல்களும் செவிவழியும் காட்சிவழியும் பின் பயில்வழியும் அடையப் பெற்றவன் யான்.

அடுத்து, இவர் நூலை மீள்பதிப்பு செய்யுங்கால் பன்முறையும் பலகாலும் இதைக் கூர்ந்தும் ஆய்ந்தும் பயின்றும் படிக்கும் வாய்ப்பு அமைந்ததும் இதன் நுட்பங்கள் பலவும் எனக்கு வெளிச்சமாகச் செய்தது.  ‘இலக்கிய இன்பமும் பகிர்ந்திடப் பெருகுமே’ எனும் பொன்மொழி ஈண்டு முன்மொழியாய் நின்றது.  “ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்” என்றனர் பெரியரும்.  எனின் அவர்வழி சற்றே சிறுநடை இடுதலும் வழுவன்று இதில் என்று துணிந்தனன் யானே என்பதே மெய்.

நயங்களை நவிலலும் பயன்தரு வகைநிரை உடன்வர உரைத்தலே உயர்வழி எனல்சரி ஆகையால் இவர்தம் அருஞ்சிறப்புகளை வகை ஏழு என வைத்து ஈங்கு தந்துள்ளேன்.

சொல்லாட்சியின் உயர்சிறப்பு, அருஞ்சொல் ஆட்சி — பழஞ்சொல் மீட்சி — புதுச்சொல் ஆக்கி — புதுப்பொருள் ஊக்கி, மஹாகவிக்கு மொழிபெயர்ப்பால் உரை, மொழிபெயர்ப்பின் உயர்சிறப்பு, குறிப்பு காட்டும் சிறப்பு, பேரிலக்கிய எதிரொலிகள், கவிநயம் காட்டும் ஒலிநயம் என்பன அத்தலைப்புகள்.  இவ்வகைப்பாட்டின் விவரங்களைக் கீழே காணலாம்.

சிறப்புகள் அனைத்தையும் குறைப்பெதும் இன்றி உறைப்புடன் உரைத்தல் நெடும்பணி சான்றது, கடுமுயற்சி வேண்டுவது.  இயன்றதை  இவற்றுளே இயம்பினன் யானே.  சில்லிடம் தவிர்த்துப் பெற்றவர் துணையெதும் உற்றதும் அற்றதால் குற்றமும் என்னவை; மற்றவை பெற்றவை!

 

 

சொல்லாட்சி நயம்

 

மொழிபெயர்ப்பு என்பது மூலத்தைச் சொல்லுக்குச் சொல் வேற்றுமொழிக்கு மாற்றுவது, தருமொழியின் கருத்தைப் பெறுமொழியில் ஏற்றுவது என்பதோடு முடிவதன்று.  மொழிபெயர்ப்பிலும் சொல்லும் நடையும் அழகுடனும் கவிதை எழிலுடனும் அமைந்திருத்தலே நல்ல ஆக்கத்தின் அடையாளம்.  மஹாகவிக்குப் பணி உதவிய பேரறிஞர் கோபாலகிருஷ்ணன் ஆங்கில உயர்கவிகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார்.  அவற்றைக் கண்ணுற்ற மொழிபெயர்ப்பின் உயர் செம்மலாம் ஜி.யூ. போப் ‘மூலத்தை நான் அறிந்திராவிட்டால் இவ்வாக்கங்களை மூலப்படைப்பென்றே எண்ணியிருப்பேன்’ என்று போற்றினார்.  சிறந்த மொழிபெயர்ப்பானது தனிமூலத்தைப் படிக்கும் உணர்வை உண்டாக்க வேண்டும்.  அதற்கு அதில் சொற்கள் ஆளப்படும் முறை முகைமையானது.  இவரிடம் அத்திறம் மிக்குக் காணப்படுவது.  அதற்குப் பல எடுத்துக்காட்டுகளை இந்நூலில் காணலாம்.

 

 

அருஞ்சொல் ஆட்சி – பழஞ்சொல் மீட்சி –           சொற்களின்  வாழ்வு நீட்சி

மந்திரம் போல் வேண்டுமடா சொல்லின்பம்! 

எனின், அவ்வின்பத்தை வாரி வழங்கும் உயர் சால்பு மிக்க வள்ளல், ஏன், மந்திரவாதி, இவர்!

சொல்லெடுத்து சூக்குமத்தில் விட்டெறிந்து சுட்ட பழம் உதிர்கின்ற’ வித்தகம் படைத்த அரும்புலவர் கூட்டத்துள், இன்று அருகி வரும் அறிஞர்களுள், தலையாய ஒருவர் இவர். காண்டறிய சொற்களை மீண்டும் காணத் தருவது இவருக்கொரு சிறப்பியல்பு, இவரது தனித்திறன்.  கேட்டறியாச் சொற்கள், காண்டரிய சொற்கள், அறிவரிய சொற்கள், மீள்கேட்பு வாய்ப்பில்லாச் சொற்கள் பற்பல இவர் எழுத்துக்களில் சகஜம். இவர் ஒரு பழஞ்சொற் புதையல்; அருஞ்சொற் களஞ்சியம். அரிதிலும் அரிய சொற்களை அழகுற ஆண்டு வரும் இவரை நாம் ‘சொற்பதம் கடந்த புலவோன்’ என்றே அழைக்கலாம்.

புதியன, பழையன, வெகுஜன, அரியன— அனைத்துச் சொற்களையும் பயிலுதல் நமக்கு அவசியம்.  என்னை? பின்வரும் அடிகளைக் நோக்குங்கள்:

‘… … … Words strain,

Crack and sometimes break, under the burden,

Under the tension, slip, slide, perish,

Decay with imprecision, will not stay in place,

Will not stand still’                —(T.S. Eliot, Four Quartets)

சொற்கள் நெரிகின்றன,

பிளக்கின்றன, சிலபோது உடைகின்றன,

சுமை தாங்காமல், இறுக்கத்தில், அழுத்தத்தில் முடியாமல், வழுக்குகின்றன, சரிகின்றன, மடிகின்றன,

துல்லியம் கெட்டு மக்கிப் போகின்றன,

தம் இடத்தில் தங்கி நிற்பதில்லை,

அலைவின்றி அவை அமைவதில்லை. —தராசு மொழிபெயர்ப்பு

சொற்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி டி.எஸ். எலியட் (TS Eliot) கூறிய இதை இவர் பன்னிப் பன்னிக் கூறுவார்.

 

மொழி மட்டுமன்று, சொற்களும் மாறிக்கொண்டேதான் இருக்கும்.

For last year’s words belong to last year’s language

And next year’s words await another voice. (T.S. Eliot, Four Quartets)

‘ஏனெனில், சென்ற ஆண்டின் சொற்கள்

முடிந்த ஆண்டின் மொழிக்குரியன ;

வரும் ஆண்டின் சொற்களோ

வேறோர் குரல் நோக்கிக் காத்திருப்பன.    —தராசு மொழிபெயர்ப்பு  

ஏனெனில்,

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்

வழுவல கால வகையி னானே

என்று பவணந்தி அடிகளின் நன்னூல்-உம்  கூறுகின்றதன்றோ?

 

இவர்தம் ஞானத் தந்தையாம் கவிஞர் திருலோக சீதாராம் கூறியுள்ளார்:

‘சொற்களின் வரலாறு ஆச்சரியமானது.  அவை நம்மினும் மூத்தவை.  நமக்கு முன் இங்கு வாழ வந்துற்ற கோடானுகோடி மக்கள் அவற்றைப் பன்னெடுங் காலமாய் உச்சரித்திருக்கின்றார்கள்.  அவர்களுடைய ஆசாபாசங்கள், வெற்றிவீழ்ச்சிகள், இன்பதுன்பங்களெல்லாம் சொற்களைச் சுற்றிப் படர்ந்து அவற்றிற்கு அழுத்தமும் ஆழமும் கனமும் உயிர்ப்பும் ஊட்டியிருக்கின்றன.  ஆகவே சொல்லும் பொருளும் ஒன்றையொன்று கவிந்தும் ஒன்றிலொன்று கரந்தும் ஒன்றிலொன்று புதைந்தும் இரண்டறக் கிடைக்கின்றன.  சொற்களே எண்ணங்களின் சிறகுகள்.  பொருள் சொல்லை விளைக்கும்; சொல் பொருளை உமிழும்.

 

 

 

நமக்குண்டானது போலவே சொற்களுக்கும் அக, புற வாழ்வு உண்டு.  கணந்தோறும் நாம் குதப்புகின்ற சொற்களிலே அவற்றின் புறவாழ்வு மட்டுமே தோன்றும்.  ஆழ்ந்த எண்ணங்களைச் சுமந்து வரும் கவிதையிலே அவற்றின் அகவாழ்வு மிளிரும்.

சொற்களின் மர்மங்களை உணர்ந்த கவிஞர்கள்தாம் சொல்லுக்கடங்காத இன்பங்களைச் சுட்டிக்காட்ட அச்சொற்களுக்கு ஆணையிட வல்லவர்கள்.  அத்தகைய ஆற்றலர்களது ஆணையைச் சிரமேற் தாங்கித் தாளம் தவறாமல் சொற்கள் ஆடி வருகின்ற நடனமே கவிதை.

கடவுள், கவிதை என்பன இரு சொற்களே.  ஆனால் சொல்லின் வளமெல்லாம் முறுகுற்று கசிவந்த தித்திப்பே கவிதையென்றால் சொல்லின் திறம் ஓய்ந்த மோனத் திருக்காட்சியே கடவுள்.

கவிதை வேறு, செய்யுள் வேறு.  செய்யுள் என்பது கவிதாதேவி பவனி வருகின்ற சிங்காரத் தேர்.  தேரே தேவியாகிவிடுமா?  தேரில் பவனி வரும் கவிதை தரையில் இரங்கி நடந்தும் வரலாம்தானே?  அது போல, உரைநடையிலும் கவிதை பளிச்சிடலாம்.’

‘மந்திரம் போல் வேண்டுமடா சொல்லின்பம்’ என்பது மஹாகவி வாக்கு. மந்திரங்கள் மாற்றி வைக்க முடியாதவை.  சொல்லின்பம் எய்த வேண்டுமாயின், கையாளும் சொற்களும் வேறு வைக்க முடியாதவையாக இருந்தாக வேண்டும். அவ்வாறு பொருந்தி அமையும் சொற்களாகச் சிறியன, பெரியன, அரியன என்று எல்லாமும் நமக்கு வேண்டும்.   பழைய இலக்கியம் பேரிலக்கியம், செவ்விலக்கியம். எனவேதான்  இன்றும்கூட நல்ல இலக்கியத்துக்குப் பழஞ்சொல் மீட்சி இன்றியமையாதது ஆகும். அது சுவை ஏற்றும், பொருளாழம் கூட்டும். இந்நூலில் பழஞ்சொற்களும் அருஞ்சொற்களும் பரவலாகப் பயின்று வருவதைத் தக்க சில காட்டுகளால் நாம் காணலாம்.

 

***நம் வாழ்வும் முடிவும் உயர்வும் வீழ்ச்சியும் இன்பமும் துன்பமும் எண்ணமும் செயலும் சொற்களோடு பின்னிப் பிணைந்தவை; சொற்களால் ஆனவை; சொற்களால் உணரப்படுபவை; சொற்களால் உணர்த்தப்படுபவை; சொற்களால் பதிவு செய்யப்படுபவை.  சொற்கள் பிறக்கின்றன, வளர்கின்றன, வாழ்கின்றன, திரிகின்றன, தேய்கின்றன, மாய்கின்றன, மறுபிறப்பும் எய்துகின்றன!  சொல்லையும் பொருளையும் பயின்று அறிந்து உணர்ந்து முறையாக ஆண்டால் நம் வாழ்வு வளமுறும்.  எனவேதான் நாம் சொற்களை வணங்கிப் போற்ற வேண்டும்.

 

பாரதிக்கு மொழிபெயர்ப்பால் உரை வளம்      

   நுண்மான் நுழைபுலத்தான்   

                  நற்பொருள் நவிலும் நலம்

பாரதி பாடல்களுக்கு மொழிபெயர்ப்புச் செய்யுள் உரை        

            பாரதிக்குப் பரிமேலழகர் T N R

 

“ஒரு நூலானது ஓரிரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே தமிழ் நூற்பழக்கம் உள்ளோரும் உணர்ந்து கொள்ளுமாறு இருக்க வேண்டும்” என்பது பாஞ்சாலி சபதம் – முன்னுரை-இல் மஹாகவி கூறுவது.  ஆயின் அவர்தம் சொல்லாட்சியோ பன்முறை பொருள்தேட வேண்டுவது.  சொற்பொருள் தாண்டி கருத்தும் காண வேண்டின் உட்பொருள் உணர்த்தும் உரையாசிரியரின் உதவியின்றி நூலைப் பயில்வது  கடலைக் கையால் கடத்தல் போன்றது.

தமிழராய்ப் பிறந்தோர் இன்று தமிழ் அறிதல் சிறிது; தமிழ் உணர்தல் அரிது என்னும் பொதுநிலையில், ஆங்கிலம் அறிவோர் பலரெனும் நடைநிலையில், மொழிபெயர்ப்பு பொருளை ஒருவாறு காட்டும் எனும் நம்பிக்கை நியாயமானதுதான்.  அவ்வகையில் T N R என்று அன்பரும் அறிவரும் அகமகிழ்ந்து அழைக்கும் சேக்கிழார் அடிப்பொடி முதுமுனைவர் தி. ந. இராமச்சந்திரன் ஆற்றியிருக்கும் Four Long Poems of Bharati எனும் இம் மொழிபெயர்ப்பு நூல் மஹாகவி போற்றிகள் அனைவரும் வரவேற்றற்குரியது.

மூலத்தின் சொற்களும் அடிகளும் அனைத்துமே பொருள் எளிதில் வசப்படுவன ஆகா.  மஹாகவிக்கு உரையென்று இக்காலம் சிலர் எழுதினாலும் அவை தகுதி தாழ்ந்தவை, தெளிவு மங்கியவை, பொருள் மயங்கியவை என்றே பெரிதும் அமைந்துள்ளன.  இந்நிலையில் இவர்தம் மொழிபெயர்ப்பு பல இடங்களிலும் மஹாகவியின் அடிகளுக்குத் தெளிவுரையாக, நல்லுரையாகத் திகழ்ந்து பயில்வோர்க்குப் பொருள் வழிகாட்டியாக விளங்கி உதவுகின்றன.  மஹாகவியின் சில பாடல்களுக்கு மட்டுமே இவர் சிந்தனை உரை என்றொன்று வரைந்துள்ளார்.  பிறவற்றுக்கும் இவர் உரை தரும் வரை இம்மொழிபெயர்ப்பு பேருதவியாகப் பல இடங்களில் திகழ்கின்றது.

 

 

 

 

 

குறிப்புகள்

தம் மொழிபெயர்ப்புகளில் கணிசமாகக் குறிப்புகள் வைப்பது இவர் வழக்கம். பலப்பல இடங்களில் இவர் தம் குறிப்புகள் பாடலின் நீட்சியையும் விஞ்சி நிற்பதும் உண்டு!

இதற்கிவர் வைக்கும் நியாயம் வியந்து இன்புறத்தக்கது.  ‘குரான் நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த R A நிக்கல்சன் என்பார் 97 பக்க நூலுக்கு (அவற்றுள் பல அரைப் பக்கங்கள்) 50 பக்க முன்னுரையும் 32 பக்கங்கள்  பிற்சேர்க்கைகளும் தவிர 121 பக்க நீட்சியுள்ள குறிப்புகளும் வரைந்துள்ளார்!’  அவரையே இவர் தம் ஆதர்சமாகக் கொண்டுள்ளார்.  இவர் தந்துள்ள இந்நூலிலுள்ள குறிப்புகளுக்கான அடைவே 17 பக்க நீட்சியது!

மகாகவியின் ஓரடிக்கு 35 ஒப்பீடுகளும் மற்றோரடிக்கு 21 ஒப்பீடுகளும் தருவது இவருக்குச் சாதாரண விஷயம்.

உபநிடதம் முதல் பிரெஞ்சுப் புரட்சி வரை இவர் தம் குறிப்புகளில் நாம் காணும் வகைகள் அனந்தம்.  வேதம், உபநிடதம், சாங்கரம், வேதாந்தம், அறிவியல், வரலாறு, மெய்யியல், பெரியோர் வாழ்வு, நகையாடல், பாரதி வாழ்வு நிகழ்வுகள், பழமொழிகள், இலக்கிய ஒப்புகளும் மறுப்புகளும் என்றிவையும் இன்னும் பலவும் இவர் தம் குறிப்புகளிற் காணலாம்.

ஏன் குறிப்புரை?  ‘ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் காண்கிலார்’ என்றார் மஹாகவி. அடுத்து முயன்றாலும் பலமுறையும் அக்கவியுளம் புறத்தே காணக் கிடைப்பதில்லை. புறத்தே காணும் வரிகளோ பெரிதும் நமக்குப் புரிவதில்லை.  எனவேதான், குறிப்பு

மொழிபெயர்ப்பின் உயர் சிறப்பு

மொழிமாற்றத்தின் உயர் மாட்சி

உரைகளும் பொருளாய்வுகளும் மோசமான ஒரு மொழிபெயர்ப்புக்கும் ஈடாகா.  ஏனெனில் மொழிபெயர்ப்பாளர் மூலத்தைச் சார்ந்து நிற்கின்றார்.  ஏனையோர் தம் எழுத்தையே நம்பியுள்ளனர்’ என்பது இவர் கொள்கை. ‘முழுமையான மொழிபெயர்ப்பு என்பது ஓர் இல்பொருள்.  “அதுதான், ஆனால் இன்னமும் கூட” என்பதே மொழிபெயர்ப்பின் என்றுமுள நிலை.

 

மொழிபெயர்ப்பதில் காணும் இடையூறுகள் அனைத்தையும் கடந்து விஞ்சி நிற்பவர் இவர்.  இவர் பற்றி தமிழ்க்கடல் பண்டித  T V கோபாலையர் ஒரு முறை கூறினார்: “நம்மெல்லாம் ஆங்கிலம் பேசறோம்; TNR பேசறது இங்கிலீஷ்!”

பேராசிரியர் TR குப்புஸ்வாமி “TNR பாரதிக்குப் பரிமேலழகர்; நூல்களின் மீள்படைப்பாளி” என்றுள்ளார். நாற்பது ஆண்டுகட்கும் முன்னர் கும்பகோணத்தில் ஒரு பள்ளியில் இவர் உரையாற்றினார்.  அப்போது அங்கிருந்த ஓர் ஆசிரியர் “நாங்க பேசற இங்கிலீஷ்லாம் is-was, it-that தான்.  நீங்க பேசறதுதான் சார் நிஜமான இங்கிலீஷ்!” என்று வியந்தார்.

 

மஹாகவியின் குயில் பாட்டுக்கு இவர் செய்த மொழிபெயர்ப்புக்கு முன்னுரை அளித்த பேராசிரியர் K R ஸ்ரீநிவாச ஐயங்கார் கூறுவது:

குயில் பாட்டின் மாயா ஜால வினோதம் மொழிபெயர்ப்பில் மிஞ்சுமா?  அதுவும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில்?  ஓசை ஜாலமும் சொற்றொடர் மாயமும் சுழன்றெழும் ஒலிநயமும் மறைந்துவிடும் என்பதில் ஐயமின்று.  ஆயினும் கவிதையின் பொருளும் செய்தியும் செம்பாதியேனும் பிடித்து வைக்க இயலும்.  பெரும்பாலான மொழிபெயர்ப்பாளரைத் தாங்கிச் செல்லும் அவா ஆர்வமும் நம்பிக்கையும் இதுவே. T N R நெடிய அனுபவமுள்ள, திறனார்ந்த, அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆதலால் யாப்பமைந்த வடிவமொன்றைத் துணிவுடன் முயன்றுள்ளார்.  இவர் இட்டுக்கொண்ட பணி எத்துணை செயற்கரியது என்று எண்ணிப் பார்க்கும் போது— அதிலும் குயில் பாட்டு மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் துணிவார்வத்தை, தன்னம்பிக்கையை முறிக்கும் தகைத்து— இக்கதையின் இயல் எழிலும் துள்ளலும் மாறாததோடு இதன் (உலகியல் கடந்த) கவிமடமையும் புனைவமைவும் எக்களிப்பும் கூட (மொழி கடந்து) ஈண்டு வந்துள்ளது. (அடைப்புக் குறிகளுள் உள்ளன எம்மன). குயில் பாட்டு ஏனையோராலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும் T N R-இன் ஆக்கம் அதற்கேயரித்த தனிவேறான முத்திரைகளும் அடுக்கித் திரண்ட தனிச்சிறப்பும் உடைத்து.’

பேராசிரியரின் முன்னுரையினின்று நீண்ட இப்பகுதியை இங்கு வைப்பதன் நோக்கம் உயர் தனிச்சிறப்பான ஓர் இலக்கியப் பேரறிஞரின் வாசகங்கள் இம் மொழிபெயர்ப்பு பற்றி நமக்களிக்கும் தெளிவுக்காகவே.

 

‘கவிதை தன் உள்ளார்ந்த இயல்பினாலேயே மொழிபெயர்க்க ஒண்ணாது’ என்பார் K R ஸ்ரீநிவாஸ ஐயங்கார்.  ஆயின் ‘ஆகாததெல்லம் அவனருளால் ஆகும்’ என்பதே இவர் தம் உறுதி.  அவ்வாறு ஆனதில் கூறு சில ஈண்டு காண்பாம்.

 

 

 

பேரிலக்கியக் கூற்றுகள் — நினைவூட்டல்கள்          

எதிரொலிகள்

 

இயற்பியலில் ஒத்ததிர்வு (resonance) எனும் விஷயம் முகைமையானது.  ஒரு பொருளின் அதிர்வலை அதே அதிர்வலை எண்ணுடைய இன்னொரு பொருளில் அதிர்வூட்டும் போது அதிர்வலைப் பெருக்கம் நிகழ்கின்றது.  ஒலியால் இது நேரும் போது பேரொலி விளைகின்றது.  இவ்வியல்நிகழ்ச்சி முதன்முதல் ஒலியியக்கத்தில் காணப்பட்டதால் அவ்வொத்ததிர்வு ஒலிப் பெருக்கத்தை ‘re-sonance, resonance’ என்றனர்.  புவி அதிர்ச்சியிலும் இதற்குப் பங்குண்டு.  உரத்த ஒலி பனிப் பெருஞ்சரிவை உண்டாக்குவதும் இவ்வாறே என்பர் அறிவியலார்.  உயர்ந்த இசை கேட்கும்போதும் சிறந்த கவிதை நம் மனத்தில் பதியும் போதும் செம்மை சால் இலக்கியம் நம்முள் சேரும் போதும் நமக்குண்டாகும் உணர்ச்சி எழுச்சி இதனால் உறுவதே.  ‘வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம்’ உள்ளம் வாடுவதும் இதன் விளைவே.  சிறந்த இலக்கியத்தை நாம் பயில்கையில் முன்பு நாம் பயின்ற செவ்விலக்கியக் கூறுகளை அது தொட்டுத் தூண்டி ஆழ்ந்த நல்லுணர்ச்சியை எழுப்பி நமக்கு நல்லின்பம் நல்குகின்றது.  இலக்கியத் துய்ப்பின் இன்பத்துக்கு முதன்மைத் தோற்றுவாய் இவ் இயல்நிகழ்வேயாகும்.  ஏன், சில திரைப்படப் பாடல்கள் நம்முள் மிக்கு நிற்பதும் நல்லின்பம் ஈட்டுவதும் அவற்றில் செவ்விசை அடிப்படை வெளிப்படையாகவோ கரந்தோ அமைந்திருப்பதால்தான்.  இதனான் நிகழும் ஒத்ததிர்வு நமக்குப் புரியாமலேயே பன்முறையும் நமக்கு மிகுஇன்பமூட்டுகின்றது.  இவர் ஆக்கத்தில் இவ்வியல்நிகழ்வை நாம் உய்த்துணர உள்ள இடங்கள் பலப்பல.  ஆயின் ஒன்று.  இவர் தந்துள்ள தொடர்களும் ஒப்பிணைகளும் நம்முள் நன்கு எதிரொலிக்க நம் இலக்கிய அறிவும் அனுபவமும் சிறந்திருக்க வேண்டும்.  அன்றி மறுதலையாக இவர் காட்டுவனவற்றினின்று செவ்விலக்கியம் பல நாம் தேரலும் இயலும். அவ்வகையில் சிலவற்றை நாம் ஈண்டு காண்பாம்.

 

யாப்பு – ஒலிநயம்

உரைநடையினின்று, அது நல்ல உரைநடையாயினும்கூட, கவிதையைத் தன்மை வேறுபடுத்திக் காட்டும் முகைமையான பண்புகள் சொல்நிரலும் ஒலியழகும் ஆகும்.  பாடக்கூடியது, பாடப்படுவது பாட்டு, கவிதை.  மூலத்தில் காணும் ஒலியழகை மொழிபெயர்ப்பினுள் கடத்திக் கொடுப்பது பெரும்பாலும் இயல்வதன்று.  ஆயினும் மொழிபெயர்ப்பவர் தன் திறனால் மொழிபெயர்ப்பிலும் ஒலியழகைச் சில்லிடங்களிலாவது தருவது கூடுதல் சிறப்பாக அமைவது.  அவ்வகையில் இவராக்கத்திலும் ஒலியழகு பல இடங்களில் காண்பதை நாம் ஈங்கு காணலாம்.

Read More

Leave a Reply

*